بايسته است . رسيدن به هيچ منزلگاهى ، خواه منزلگاه نخست يا پس از آن ، جز با يارى جستن از خداى و توكّل بر او شدنى نيست . اينك كه مسئله بدين جا انجاميد ، شايسته است آغاز سورهء مزّمّل را كه منشور فراگير پيامبر اكرم ( ص ) در كاميابى و فيروزى اوست ، بيان داريم . هر كه اين منشور را فراچشم خويش نهد ، در امورش به كاميابى دست يازد و خداوند براى او آسانى پديد آورد . عمل به اين منشور براى پاكسازى نفس و تخلّق به اخلاق الهى ، امرى بايسته است . اين منشور ، امورى را در بر دارد : الف ) درك مسئوليت ؛ و روشن است كه شناخت وظيفه و درك مسئوليت و آمادگى براى ايفاى اين مسئوليت ، شرط اساسى كاميابى است . پس آدمى اگر مسئوليت و ارزش و اهميت آن را باز نشناسد ، يا آن را شناسايى كند ، ليكن در انجام آن كوتاهى ورزد و جدّيش نپندارد ، اساساً به توفيقى دست نخواهد يازيد . كسى كه مى خواهد به سوى خدا سيرى را بياغازد كه ناگزير بايد از منزلگاه تخليه گذر كند ، بايد بداند كه امرى به غايت عظيم در پيش رو دارد ، و بايد بداند كه جدّيت و استقامت و آمادگى ، شرطى بنيادين آن است . هر كه مى خواهد در اين محيط از هم فروپاشيده ، اسلام را آشكار سازد و بر دنيا و همه دنيا ، پديدارش كند ، بايد كه آمادگى و جدّيت به كار زند . خداوند اين چنين به آمادگى و جدّيت فرمان مىدهد : ( يا ايّها المزّمّل . . . انّا سنلقي عليك قولًا ثقيلًا . ) 14 اى جامه بر خود پيچيده . . . ما به تو سخنى دشوار را ، القا خواهيم كرد . واژهء " مزّمّل " به مفهوم كسى است كه جامهء خود را " تزمّل " كرده ، يعنى بر خود پيچيده است و در اينجا به معناى كنايه از پيامبرى ، به كار رفته است . پس مفهوم آن چنين خواهد بود : اى كسى كه جامهء نبوّت بر تن كرده اى . از همين جمله فهميده مىشود كه كار گرانى در پيش است . خداوند سپس اين مجمل را با اين تفصيل بيان مى دارد كه : ( انّا سنلقي عليك قولًاثقيلًا )